Rejestracja: 501 512 922
email: centrumneuro@gmail.com
Jesteś tutaj: Strona główna Zaburzenia - ADHD ZA Autyzm Mały ADHD-owiec, nasza porażka?

Mały ADHD-owiec, nasza porażka?

Rzeki nie można zatrzymać, ale można ją uregulować.

Michałek : Mały słodki, zawstydzony chłopiec. Przychodzi do naszego gabinetu, po 5 minutach z rodzicami trudno go utrzymać w miejscu, w przeciągu kolejnych 5 minut zmienia 3 razy proponowane przez tatę zabawy . Każda po chwili była zbyt nudna , mało interesująca. Rodzice twierdzą, że Michał był taki zawsze, zresztą nie dziwiło ich to, ponieważ sami w dzieciństwie byli do niego podobni. Pierwszy dzień syna w przedszkolu okazał się koszmarem, po 2 godzinach dzwoniła pani przedszkolanka, która prosi o odbiór dziecka. Pani krzyczała, że nie wychowali swojego dziecka , bo ono bije kolegów, cały czas biega reaguje impulsywnie i nieadekwatnie do sytuacji.

Rodzice, przekonani że każde „niegrzeczne” zachowanie ich syna jest ich winą i niesamowitą porażką trafili do naszego Centrum. Szybko wydano diagnozę Nadpobudliwość psychoruchowa, inaczej zespół Hiperkinetyczny , ADHD

W rzeczywistości jest to zaburzenie neurorozwojowe, występujące u dzieci w wieku rozwojowym częściej diagnozowane u chłopców, u dziewczynek częściej występują zaburzenia koncentracji, a one są rzadziej zauważane przez dorosłych.

Jak sama nazwa wskazuje, jest to zaburzenie neurorozwojowe, które swe przyczyny upatruje w podłożu genetycznym i przekazywane jest rodzinnie. Dlatego drodzy rodzice, nauczyciele ADHD nie jest skutkiem złego wychowania !!! i jest związane z zaburzeniami neuroprzekaźników w ośrodkowym układzie nerwowym. Odmienna praca mózgu dziecka, uniemożliwia kontrolowanie swojego zachowania.

Aby zdiagnozować ADHD, u dziecka musi występować tzw. Triada objawów, czyli

  • Zaburzenia koncentracji uwagi, które przejawiają się w niemożności skoncentrowania na wykonywanej czynności, ponieważ dzieci te reagują na wszystkie bodźce dochodzące z otoczenia i nie potrafią wybrać tego najistotniejszego[1].

Opisywany Michałek w relacji rodziców często zapomina co ma przynieść kiedy go ktoś o coś poprosi, nie zauważa, że ktoś do niego coś mówi co często sprawia przykrość rodzicom i nie potrafi nic zaplanować- np. sprzątania pokoju, cały czas odkłada inne rzeczy nie na swoje miejsce, ciągle czegoś szuka…,

  • Impulsywność, która przejawia się w podejmowaniu nieprzemyślanych decyzji, nieumiejętnością czekania na swoją kolej. Zdarza się również, iż dzieci próbują w pośpieszny sposób rozwiązywać problemy, co świadczy o braku samokontroli w procesie poznawczym[2].

W przypadku naszego Michałka nadpobudliwość charakteryzuje się tym, że zawsze musi być pierwszy niezależnie czy czeka na swoją kolej w jakiejś zabawie czy stoi po lizaka w sklepie, często przerywa dorosłym co niejednokrotnie wywoływało u rodziców poczucie wstydu. Najpierw coś zrobi, a później przeprasza…,

  • Nadpobudliwość, nazywana również nadruchliwością, charakteryzuje się nieadekwatną do wieku aktywnością dziecka, ma problemy z usiedzeniem w miejscu, cały czas wierci się, biega, jest gadatliwe co powoduje znaczne zakłócenia lekcji i pojawiają się problemy w szkole [3].

W przypadku Michałka jest co ciągłe bieganie, lub nawet przy oglądaniu bajek w telewizji trzymanie czegoś w ręce, wiercenie się. Coś co denerwuje rodziców to ciągłe śpiewanie i gwizdanie.

Zdarza się, że u dzieci z ADHD, powyższe symptomy łączą się z problemami w:

  • Obszarach emocjonalnych, gdzie dzieci miewają wybuchy złości, agresji. Mają brak zaufania do swoich zdolności, charakteryzuje je niepewność społeczna, strach oraz nastroje depresyjne[4].
  • Zakresie kontaktu społecznego, który charakteryzują niekiedy postawy buntu oraz sprzeciw dziecka wobec reguł oraz zasad, które je otaczają. Z takich zachowań mogą niestety rozwinąć się zburzenia zachowania społecznego, które mogą polegać na zachowaniach agresywnych w stosunku do otoczenia. Dostosowanie się dziecka do różnych sytuacji jest dla niego bardzo trudne, jego wysiłki i starania wydają się niedojrzałe, dlatego też dzieci z ADHD są często odrzucane przez otoczenie, stają się „kozłami ofiarnymi”. Wiele badań potwierdza, iż pozycja społeczna takich dzieci, a później dorosłych jest bardzo niska[5].

Niepokojąca wydaje się wiadomość, iż pewna część dzieci z ADHD przejawia skłonność do buntu i uporu. Niestety w niektórych sytuacjach objawy te, przeradzają się w zachowania opozycyjno- buntownicze (OB). Charakteryzuje je, nieprzestrzeganie reguł, wykazują skłonności do napadów złości i wywoływania kłótni, aby osiągnąć określony cel. Połączenie ADHD z zachowaniami opozycyjno- buntowniczymi stanowi duży problem dla rodziców i nauczycieli, ponieważ trudno jest im określić, czy dane zachowanie jest wynikiem niezamierzonych skutków niepowodzeń, czy też świadomych aktem złej woli[6].

Współistnienie tych zaburzeń zarówno pogarsza rozwój dziecka jak i zwiększa ryzyko różnych uzależnień, konfliktu z prawem czy niestety samobójstw. Jak można się domyślić, im dłużej trwają zaburzenia zachowania, tym trudniej można je zmienić i mogą przerodzić się w większe komplikacje[7]. Dlatego też, tak ważna jest szybka interwencja osób jeszcze „znaczących” dla młodego człowieka.

Leczenie ADHD

Aby, było skuteczne musi być oparte na podejściu wielopłaszczyznowym, czyli współpracy różnorodnych środowisk. Czasem wystarcza współpraca dom- szkoła i wspólne wprowadzenie modyfikacji zachowań z wykorzystaniem systemu pochwał i konsekwencji. Czasem to jednak za mało, w przypadku domu, w którym dziecko cierpi na ADHD potrzebna jest pomoc nie tylko samemu dziecku, ale przede wszystkim jego otoczeniu. Dlatego ważne jest wsparcie dla rodziców w postaci Treningu Umiejętności Rodzicielskich, na którym rodzice nie tylko zostaną wsparci emocjonalnie, ale przede wszystkim przećwiczą wydawanie poleceń, tak aby były skuteczne. Wskazane jest aby dzieci z ADHD – często odrzucane od rówieśników miały grupę, w której będą czuć się dobrze, w której będą mogły pracować nad między innymi nauczeniu się wyrażaniu swoich emocji w sposób dozwolony, akceptowany przez społeczeństwo. Dlatego dobryrym sposobem, na pomoc dziecku jest terapia grupowa prowadzona metodami poznawczo- behawioralnymi.

Czasem jednak i to mało, w niektórych przypadkach konieczna jest farmakoterapia i kontakt z innymi specjalistami (neurolog, psychiatra ), aby wykluczyć inne zaburzenia.

 

Bibliografia

  1. Hillenbrand C., Pedagogika zaburzeń zachowania, GWP, Gdańsk 2007
  2. Kendall P.C., Zaburzenia okresu dzieciństwa i adolescencji, GWP, Gdańsk 2004
  3. Kendall P.C, (red.), Advances in: cognitive – behavioural research and therapy, Vol.4, Academic Press, New York 1985,
  4. Kołakowski A., Wolańczyk T., Pisula A., Skotnicka M., Bryńska A., ADHD- zespół nadpobudliwości psychoruchowej, GWP, Gdańsk 2007
  5. Pfiffner L.J, Wszystko o ADHD, ZYSK I S-KA, Poznań, 2004

[1] A. Zaręba, I. Rolińska, Nadpobudliwość Psychoruchowa, [w:] E. Skorek (red.), Terapia pedagogiczna, Tom I, Zaburzenia rozwoju psychoruchowego dzieci, Kraków 2007,s. 101-103

[2] C. Hillenbrand, Pedagogika zaburzeń …, s.153

[3] A. Kołakowski i in., ADHD- zespół nadpobudliwości psychoruchowej, Gdańsks. 24-25

[4] C. Hillenbrand , Pedagogika zaburzeń …, s.152

[5] Tamże, s.153

[6] L.J Pfiffner, Wszystko o ADHD, Poznań 2004, s.26

[7]A. Kołakowski i in., ADHD- zespół…, s..114-117

Jesteś tutaj: Strona główna Zaburzenia - ADHD ZA Autyzm Mały ADHD-owiec, nasza porażka?